Welkom in Aggieland
Mijn ouders gaven me de roepnaam Aggie en daarmee de levenslange garantie, dat ik bij elke kennismaking iets te spellen of uit te leggen zou hebben. Dat dacht ik tenminste, totdat ik als zangeres van de band The Very Girls op een plaats ergens in de Verenigde Staten terecht kwam waar iedereen gewend was aan mijn naam. Nu weet ik dat Walt D. daar zijn eigen World heeft, en Dolly bezit een Wood, dus ik dacht dat je meer moet kunnen dan zingen en ook langer dan een jaar met songschrijven bezig moet zijn om landeigenaar te worden. Afgaande op een tekst die we onderweg zagen leek het tegendeel waar te zijn.Hoe afwisselend het landschap in de USA ook kan zijn, een aantal tekenen van menselijke aanwezigheid zoals watertorens keren overal in vrijwel dezelfde vorm terug. De hamburgerfilialen zijn inwisselbaar en het verschil tussen shopping malls is alleen de afmeting: groot of enorm groot. In alle tankstations zijn zaken uit een vergeeld tijdperk te koop zoals ingemaakte varkenssnuiten of cassettebandjes van nooit doorgebroken helden uit de jaren zeventig. En zo wordt de naam van élk stadje dat je binnenrijdt met koeienletters aangekondigd op de plaatselijke watertoren.
Toen we met onze bandmobiel weer eens een van die gevaartes naderden, leek de tekst daarop tot onze verbazing te verwijzen naar mij als grootgrondbezitter want er stond: "Welcome to Aggieland".
Aggieland is sindsdien: mijn muziek en het muzikale landschap er omheen. Ik ben schatplichtig aan Stephan Jankowski, zeer gedreven muzikaal vormgever en fantastische reisgenoot in Aggieland.
